Çocuğunuzu yaz okuluna gönderecek misiniz?” konu başlıklı iki A4 kağıdı geldi geçenlerde eve okuldan.
Altlarında da istediğini işaretleyeceğin “evet” veya “hayır” kutucuklarıyla.

Bir hırsla her ikisinin hayır kutucuğuna kalın çarpı attım.

Hırsla?

Aklımdan ilk geçen “yazık çocuklar bu yaşta bütün kış ve bahar okula gitti azıcık da dinlensinler evde yahu” olurken… aynı hızda ikincisi “ben bu iki çocuğu bir evin içinde koca yaz nasıl oyalıycam?” oldu.

Nasıl hakikaten.

Annelik dediğin ikilemde kalmaktan ve ikirciklenmeden ibaret aslında, bak yine kanıtladım.

fotoğraf yine alakaya çay demle cinsinden..

O da artık 3 yaşında.

Ablası 3 olduğunda ne çabuk geçti zaman desem de bu 3 yaş kutlamasında aklımda hep “ne yani sadece 3 yıl mı oldu doğalı?” lafı var.
Sanki oğlum hep vardı ve biz hep 4 kişilik bir aileydik.
Hepi topu 3 yıl geçmiş olamaz daha fazla zamandır bir aradayız.

İyiki doğmuş ve iyiki varlığıyla 4 kılmış bizi.

İyiki.

Kimi zaman bana cevap verirken olmadık büyüklükte laflar etse de…
Korktuğunda bile sırf bebek damgası yememek için “korkmadım ki…” diye titrese de…
O daha minicik bir kız çocuğu.

O kadar ki;
Dinazor müzesindeki koca koca fosillerden sonra bile “keşke yaşasalarmış neden soyları tükenmiş ki?” diyecek kadar.
Sonrasında eline verilen boyama kağıdında dinazorların tırnaklarına pempe ojeler sürdüğünü hayal edebilecek kadar.

Bir ailenin peşine düştüm ki sormayın önce büyükanneyle başladım sonra büyükbaba derken kocaman bir aile oluverdiler.
Nedeni kartopu firmasının düzenlediği örgü yarışması.
Yüreklendiren arkadaşlarım sağolsun.
Heryaptığıma bir dolu tezaruhat eden sizler sağolun.
Çocuklara iki oyuncak yapayım derken iş buralara geldi.

Şimdi yarışmanın oylama kısmında sıra…

Katılıp oy vermek ve hergün yapılan çekilişle hediye kazanmak isterseniz buyrun oylamaya. Önce verilen bağlantıdan facebook girişi ardından bir oy.

Tasarımlar kısmına girip “tasarımcı ara” kısmına ilkay yazarsanız merhaba der benim koca aile size.

Şimdiden teşekkür ediyorlar hatta size.

Çok matah birşey di mi büyükmek?
Bir an önce traş olmaya başlamak.
Sözünün dinleneceğine inanmak.
Boyun uzayınca insanlara tepeden tepeden bakmak.
Yaptıklarına ve yapacaklarına hazır bahanen “büyüdüm artıkben” lafını sık ve gönül rahatlığıyla kullanmak.

Ama yok öyle göründüğü kadar kolay değil kuzum büyümek dediğin şey.
Sorumlulukların artacak.
O bile yeter omuzlarındaki ağırlığı arttırmaya.
O bile yeter ara sıra içini sıkmaya, ruhunu daraltmaya.

Bekle…
Bekle ve keyfini çıkar sıfır sorumlulukla ekmek elden su gölden hayatın tadını.

Ayrıca bırak o traş bıçağını elinden, kağıdı sıyrılacak biryerini kesiceksin.
Kime diyorum.

Kesinlikle bundan 20 yıl önceki alışkanlıklara sahip değilim…
En basiti yeme içme mevzularında bile.
Eskiden olsa hayatta ağzıma sürmem dediğim şeyleri yiyorum şimdilerde ayıla bayıla hem de.

Zevkler değişiyor hayatınızın renkleri değişiyor ihtiyaçlar değişiyor duygular değişiyor.
Farklı hazların peşinde buluyorsunuz kendinizi.
Niyeyse yaşamak için yerken bir bakıyorsunuz yemek için yaşar hale gelivermişsiniz.
Eskiden sadece denize girmek için gittiğiniz yere artık en güzel balık oradaki bilmem ne lokantasında yenir diye gidiyor buluyorsunuz kendinizi.

Eskiden sade ve koyu sevdiğiniz kahveyi bir bakıyorsunuz ki sütlü ve yanında çikolatalı seviyorsunuz.
Makarna salçalı soslu birşeye benzemiyor artık illaki alengirli bir sos lazım içine üstüne de parmesan.
Sade bir kekin ne manası var bir cheesecake olsa da yesek diyorsunuz.
Üniversitede içilen meyve şaraplarından bir bakmışsınız en sevdiğiniz üzümün şarabı sohbetlerinde bulmuşsunuz kendinizi.
Salatalardan en sevdiğiniz çobanın yanına ılık salatalar ve kremalı soslar eklenmiş.

İyi hoş hiç biri kabul edilmeyecek değişiklikler değil.
Hatta hepsi pek bir leziz.
Ama peki bu bünyenin derdi nedir.
Niye bu kabulsüzlük.
Bu yok kardeşim ben oynamıyorum verin misketlerimi havası.
Böyle bir nazenin edayla metabolizmayı durdurması.
Sen git ben gelmiycem senin hazlarının peşinden demesi.
Hı?
Yaş?
İstiap haddi meselesi?

Benden size bir dost tavsiyesi;
Düşün bu hazların peşine düşün de benim gibi şekeriniz peydahlanmasın sonra.
Bir bakmışsınız metabolizmanız durmuş olmasın aman ha.
Kilo alıp da tostoparlak olmayın sonra benim gibi alimallah.
Tiroidinizde nodüller cirit atmasın sakın diyeyim.
Aman ha…
Yaptırı verin bir şeker yüklemesi konuşup doktorunuzla, sonra düşün metabolizmanız ve siz el ele hazlarınızın peşine.

Şimdi sizi en sevdiğim lezzetlerden biriyle başbaşa bırakıp gidip önce ara öğünümü yiyeyim sonra da düşük glisemik indeksli ve üç beyazdan uzak öğle yemeğimi hazırlayayım.
Hadi afiyet olsun size.